‘Dat is nu van mij,’ zei het inhalige oude dametje
In een klein stadje aan de rand van het bos woonde een oud dametje dat bekend stond om haar inhaligheid. Ze had een enorme collectie aan spullen die ze door de jaren heen had verzameld en ze was er trots op. Op een dag, terwijl ze aan het wandelen was in het bos, ontdekte ze een prachtige bloem die ze nog niet eerder had gezien. Het dametje was meteen betoverd door de schoonheid van de bloem en besloot dat ze deze moest hebben.
Ze plukte de bloem en nam hem mee naar huis, waar ze hem in een vaas plaatste en er vol bewondering naar keek. Maar al snel begon de bloem te verwelken en het dametje werd steeds onrustiger. Ze wist dat ze de bloem niet kon behouden, maar ze wilde hem niet laten gaan. Uiteindelijk besloot ze dat de bloem van haar was en niemand anders mocht hem hebben.
Toen haar buren hoorden van de bloem, waren ze verontwaardigd. Ze vonden dat de bloem van iedereen was en dat het dametje te inhalig was om hem voor zichzelf te houden. Maar het dametje negeerde hun protesten en bleef volhouden dat de bloem nu van haar was en dat niemand hem kon afpakken.
Uiteindelijk kwam de burgemeester eraan te pas om de situatie op te lossen. Hij luisterde naar het verhaal van het dametje en de buren en besloot dat de bloem inderdaad van iedereen was. Hij nam de bloem mee en plantte hem in het midden van het stadspark, waar iedereen ervan kon genieten.
Het dametje was boos en teleurgesteld dat ze de bloem had verloren, maar ze besefte dat inhaligheid niet de juiste weg was. Ze besloot om voortaan te delen en gul te zijn, in plaats van alles voor zichzelf te houden. En zo werd het inhalige oude dametje langzaam maar zeker een vriendelijk en vrijgevig persoon, geliefd bij iedereen in het stadje.
En de bloem? Die bloeide prachtig in het stadspark, een symbool van schoonheid en delen voor iedereen om van te genieten.