Deze brandstof werd uit hoogveen gestoken
Hoogveen, ook wel bekend als turf, was lange tijd een belangrijke brandstof in Nederland. Het werd gebruikt als brandstof voor verwarming en koken, vooral in de 17e en 18e eeuw. Het hoogveen werd uit veengebieden gestoken en vervolgens gedroogd om als brandstof te dienen.
Het proces van turfwinning was een arbeidsintensieve klus. Arbeiders moesten met de hand het veen uit de grond halen en vervolgens laten drogen. Dit drogen gebeurde meestal op speciale velden, waar de turf in lange rijen werd gelegd om te drogen in de zon en de wind.
Na het drogen werd de turf gebruikt als brandstof in huizen en fabrieken. Het was een goedkope en efficiënte manier om warmte te genereren en het werd dan ook veelvuldig gebruikt in die tijd. Echter, door de opkomst van steenkool en later aardgas, werd turf steeds minder populair als brandstof.
Tegenwoordig wordt hoogveen voornamelijk gebruikt als grondstof voor de tuinbouw en als bron van hernieuwbare energie. Het wordt bijvoorbeeld gebruikt als potgrond of als biomassa voor het opwekken van elektriciteit. Hoogveen is dus nog steeds een waardevolle grondstof, zij het voor andere doeleinden dan vroeger.
De geschiedenis van turfwinning in Nederland is een interessant hoofdstuk in de Nederlandse energiegeschiedenis. Hoewel turf tegenwoordig niet meer zo’n belangrijke rol speelt als brandstof, heeft het toch een blijvende impact gehad op de Nederlandse samenleving en economie. Het is een voorbeeld van hoe mensen eeuwenlang gebruik hebben gemaakt van de natuurlijke hulpbronnen om in hun behoeften te voorzien.