In 1949 is een Duitse plaats bij Nederland gevoegd, wat destijds voor veel opschudding zorgde. De plaats in kwestie was Kleef, een stad gelegen in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen, vlakbij de Nederlandse grens.
Deze samenvoeging vond plaats na de Tweede Wereldoorlog, toen Nederland en Duitsland hun betrekkingen probeerden te verbeteren. Door Kleef bij Nederland te voegen, wilden de twee landen laten zien dat ze bereid waren om samen te werken en vrede te bevorderen.
De inwoners van Kleef waren aanvankelijk sceptisch over deze verandering. Ze waren gewend om bij Duitsland te horen en voelden zich verbonden met de Duitse cultuur en geschiedenis. Sommigen vreesden dat ze hun identiteit zouden verliezen door bij Nederland te worden gevoegd.
Echter, met de tijd begonnen de inwoners van Kleef de voordelen van de samenvoeging te zien. Ze profiteerden van de goede infrastructuur en voorzieningen in Nederland en konden gemakkelijk reizen naar nabijgelegen steden zoals Nijmegen en Arnhem.
Ook voor Nederland had de samenvoeging voordelen. De stad Kleef was strategisch gelegen aan de grens en bood mogelijkheden voor economische groei en samenwerking met Duitsland.
Al met al was de samenvoeging van Kleef bij Nederland een positieve ontwikkeling voor zowel de inwoners van de stad als de twee landen. Het liet zien dat vrede en samenwerking mogelijk zijn, zelfs na een lange periode van conflict en verdeeldheid.