Godin die twee noten terugkrijgt
In het pittoreske dorpje aan de rand van het bos, woonde een godin genaamd Freya. Freya stond bekend om haar schoonheid en haar liefde voor muziek. Ze bespeelde graag de harp en zong met een betoverende stem. Op een dag besloot Freya een wandeling te maken in het bos, om inspiratie op te doen voor een nieuw lied.
Terwijl ze liep, hoorde Freya opeens een prachtig geluid. Het leek op het zachte getokkel van een gitaar. Nieuwsgierig volgde ze het geluid en kwam ze uit bij een clearing in het bos. Daar zag ze een jongen zitten, die met gesloten ogen en vol overgave zijn gitaar bespeelde.
Freya was meteen betoverd door de muziek die de jongen creëerde. Ze bleef staan luisteren, tot de jongen uiteindelijk zijn ogen opende en haar glimlachend aankeek. “Wat een prachtige muziek maak je,” zei Freya bewonderend. De jongen bedankte haar en vertelde haar dat hij Marcus heette en dat hij al jarenlang gitaar speelde.
Freya en Marcus raakten aan de praat en ontdekten dat ze allebei een passie hadden voor muziek. Ze besloten samen te gaan jammen en al snel ontstond er een magische melodie tussen de godin en de jongen. Het leek alsof hun muziek de bomen en de dieren in het bos betoverde.
Na een tijdje spelen, merkte Freya opeens dat er iets miste in de muziek. Ze kon het niet goed plaatsen, tot Marcus opeens stopte met spelen en zei: “Ik mis twee noten in mijn gitaar, ik ben ze kwijtgeraakt tijdens mijn laatste optreden.” Freya keek hem bedenkelijk aan en zei: “Geen zorgen, ik zal je helpen ze terug te vinden.”
En zo begonnen Freya en Marcus samen op zoek te gaan naar de twee verloren noten. Ze doorzochten het hele bos, tot ze uiteindelijk bij een oude eik aankwamen. Daar vonden ze de noten, die glinsterden in het zonlicht. Marcus was dolblij en bedankte Freya uitbundig.
Vanaf die dag waren Freya en Marcus onafscheidelijk. Ze speelden samen de mooiste muziek en brachten vreugde en harmonie in het dorpje aan de rand van het bos. En zo werd het verhaal van de godin die twee noten terugkreeg een legende die nog lang werd doorverteld in het dorp.