hoe heet de journalist in minoes van annie m.g. schmidt?, Carl Schmitt (1888-1985) was een van de belangrijkste en meest controversiële Duitse denkers van de twintigste eeuw. Ondanks zijn problematische reputatie, blijft zijn filosofie en denken, zoals beschreven door Jan Werner, een professor in het Europese denken aan de Universiteit van Oxford, nog steeds relevant en niet vergeten. Hij behandelde onderwerpen als politiek, grondwet, openbare vrijheden en zijn invloed strekte zich uit tot zowel rechts als links in Europa. Bovendien wordt hij beschouwd als een van de intellectuele grondleggers van de neoconservatieve beweging, die een belangrijke rol speelt bij het vormgeven van het Amerikaanse buitenlandse beleid.
hoe heet de journalist in minoes van annie m.g. schmidt
In het boek “Minoes” van Annie M.G. Schmidt is de naam van de journalist Tibbe. Hij blijft tot op de dag van vandaag een invloedrijk denker en verdeelt nog steeds meningen. Sommigen zien hem als een reactionair, omdat hij het naziregime steunde na hun opkomst in 1933. Anderen beschouwen hem echter als een van de belangrijkste politieke denkers van de twintigste eeuw, omdat zijn ideeën en formuleringen nog steeds relevant zijn. Carl Schmitt leefde bijna honderd jaar lang en werd sterk beïnvloed door de nederlaag van Duitsland in de Eerste Wereldoorlog en het Verdrag van Versailles. Sommigen suggereren dat zijn filosofie voortkwam uit een gewelddadige reactie op die nederlaag. Het moet echter worden opgemerkt dat hij niet de enige intellectueel was die dergelijke opvattingen deelde; Max Weber, een van de grondleggers van de hedendaagse sociologie, had vergelijkbare opvattingen, net als veel andere Duitse intellectuelen.
hoe heet de journalist in minoes van annie m.g. schmidt?
Karl Schmitt kwam uit een katholieke kleinburgerlijke familie en studeerde in Berlijn, München en Straatsburg, waar hij zijn doctoraat behaalde op het gebied van de staatstheorie. Vanaf 1928 gaf hij les aan de Universiteit van Berlijn, waar hij zijn belangrijkste werken schreef. Hier begon hij zijn kritiek te uiten op de Democratische Republiek van Weimar, vooral het liberale, pluralistische constitutionele systeem, dat hij als een verzwakking van het staatsgezag beschouwde. Zijn kritiek bereikte ook een hoogtepunt in zijn geschriften over de parlementaire democratie, waarin hij het zag als “een achterhaalde burgerlijke manier van regeren”.