In 1966 werd de Vernieuwingsbeweging binnen de Partij van de Arbeid (PvdA) opgericht met als doel de koers van de partij te verleggen. Deze beweging kwam voort uit onvrede over de traditionele sociaal-democratische koers van de PvdA en streefde naar een meer radicale en vernieuwende politiek.
Een belangrijk document dat de Vernieuwingsbeweging gebruikte om hun standpunten kenbaar te maken was het manifest “10 over rood”. In dit manifest werden tien concrete punten benoemd waarmee de PvdA een progressiever en socialistischer beleid zou moeten voeren. Zo pleitte het manifest onder andere voor een radicale herverdeling van inkomen, meer zeggenschap voor de werknemers en een actievere rol van de overheid in de economie.
De Vernieuwingsbeweging kreeg steeds meer steun binnen de PvdA en wist ook invloed uit te oefenen op het partijbeleid. Zo werden er onder invloed van de beweging verschillende vernieuwingen doorgevoerd, zoals het invoeren van meer inspraakmogelijkheden voor de leden en het opzetten van diverse werkgroepen om concrete beleidsvoorstellen te ontwikkelen.
Ondanks de progressieve koers die de PvdA onder invloed van de Vernieuwingsbeweging begon te varen, slaagde de beweging er niet in om de partij volledig te transformeren. De traditionele sociaal-democratische stroming binnen de partij bleef invloedrijk en zorgde ervoor dat de radicale ideeën van de Vernieuwingsbeweging niet volledig werden doorgevoerd.
Desondanks heeft de Vernieuwingsbeweging een blijvende invloed gehad op de PvdA en de Nederlandse politiek in het algemeen. Door het aankaarten van progressieve ideeën en het streven naar vernieuwing heeft de beweging bijgedragen aan het debat over de koers van de sociaal-democratie en de rol van de overheid in de economie. Het manifest “10 over rood” staat dan ook symbool voor de poging om de PvdA te veranderen en een meer radicale politiek te voeren.