Nicaraguaanse president Daniel Ortega trad in 1979 af na maanden van politieke onrust en protesten in het land. Ortega, die aan de macht was sinds de revolutie van 1979, stond onder toenemende druk van de oppositie en het volk om af te treden vanwege beschuldigingen van corruptie en machtsmisbruik.
De protesten begonnen in april 1979 en escaleerden snel toen de regering hardhandig optrad tegen de demonstranten. Veel mensen werden gearresteerd en velen raakten gewond bij de confrontaties tussen de politie en de demonstranten. De druk op Ortega om af te treden nam toe naarmate de protesten aanhielden en de internationale gemeenschap haar bezorgdheid uitte over de situatie in het land.
Op 19 juli 1979 kondigde Ortega aan dat hij zou aftreden als president van Nicaragua. Hij verklaarde dat hij het beste voor het land wilde en dat hij hoopte dat zijn vertrek zou helpen om de rust en vrede in het land te herstellen. Ortega werd opgevolgd door een interim-regering die beloofde verkiezingen te organiseren om een nieuwe president te kiezen.
Het vertrek van Ortega werd met gemengde gevoelens ontvangen in Nicaragua. Sommige mensen vierden het als een overwinning voor de democratie en een einde aan de corruptie en het machtsmisbruik van de regering. Anderen waren echter bezorgd over de politieke onzekerheid die zou volgen op het vertrek van Ortega en vreesden voor de toekomst van het land.
In de maanden na het aftreden van Ortega werden er verkiezingen gehouden en werd een nieuwe president gekozen. De politieke situatie in Nicaragua bleef echter fragiel en het land bleef geconfronteerd met politieke onrust en sociale ongelijkheid. Het aftreden van Ortega markeerde het einde van een tijdperk in de geschiedenis van Nicaragua, maar de uitdagingen bleven bestaan voor de nieuwe regering en het Nicaraguaanse volk.