De term “na dwang” verwijst naar een vorm van straf die in het verleden werd toegepast in Nederland. Deze straf bestond uit het vastbinden van een persoon aan een paal of boom, waardoor hij of zij gedwongen was om stil te staan of te blijven zitten gedurende een bepaalde periode.
Deze vorm van straf werd voornamelijk toegepast in de 17e en 18e eeuw, toen het strafrecht nog veel strenger was dan vandaag de dag. Na dwang werd voornamelijk gebruikt als straf voor kleine vergrijpen, zoals diefstal, vechtpartijen of openbare dronkenschap.
Het doel van na dwang was om de veroordeelde persoon te vernederen en te straffen, terwijl het ook diende als afschrikmiddel voor anderen om soortgelijke vergrijpen te plegen. De straf was vaak publiekelijk en trok veel bekijks van omstanders.
Na verloop van tijd werd na dwang echter steeds minder gebruikt en uiteindelijk afgeschaft, omdat het als te vernederend en inhumaan werd beschouwd. Tegenwoordig worden dit soort straffen niet meer toegepast in Nederland en zijn er meer humane en rechtvaardige vormen van straf voorhanden.
Het gebruik van na dwang in het verleden laat zien hoe het strafrecht en de opvattingen over straf in de loop der tijd zijn veranderd. Wat ooit acceptabel en normaal werd geacht, wordt nu als barbaars en onmenselijk beschouwd. Het is een herinnering aan een duister verleden waarin straffen veel harder en meedogenlozer waren dan nu het geval is.