In vroegere tijden was het behalen van de hoogste kwalificatie bij een gilde een enorme prestatie. De hoogste kwalificatie die men kon bereiken was die van ‘meester’ met zeven letters. Dit betekende dat je als vakman of ambachtsman het hoogst haalbare niveau had bereikt binnen het gilde.
Om meester te worden, moest men vaak jarenlang in de leer zijn geweest en uitblinken in vakmanschap. Alleen de meest getalenteerde en toegewijde vaklieden konden deze titel behalen. Als meester had men niet alleen de hoogste status binnen het gilde, maar genoot men ook van privileges zoals het recht om leerlingen op te leiden en een hoger salaris.
Het behalen van de titel van meester was dus niet alleen een erkenning van vakmanschap, maar ook een teken van respect en aanzien binnen de ambachtsgemeenschap. Het was een symbolische bekroning van hard werk, toewijding en vaardigheid.
Hoewel de gilden tegenwoordig niet meer bestaan in hun oorspronkelijke vorm, blijft de titel van meester een begrip dat staat voor vakmanschap en excellentie. Het behalen van deze hoogste kwalificatie bij een gilde was en is nog steeds een mijlpaal in het leven van een ambachtsman.