Het idee dat niemand meer dan X – of miljoen zou moeten bezitten, is gebaseerd op het principe van limitarisme. Volgens aanhangers van deze filosofie is er een limiet aan hoeveel rijkdom een enkel individu mag vergaren, om de gelijkheid en rechtvaardigheid in de samenleving te waarborgen.
Het limitarisme stelt dat extreme ongelijkheid van rijkdom schadelijk is voor de samenleving als geheel. Het kan leiden tot sociale spanningen, ongelijkheid in kansen en macht, en uiteindelijk tot instabiliteit en onrechtvaardigheid. Daarom is het volgens voorstanders van het limitarisme belangrijk om een bovengrens te stellen aan individuele rijkdom.
X – of miljoen is een bedrag dat vaak wordt genoemd als het maximale bezit dat een persoon zou moeten hebben volgens het limitarisme. Dit bedrag is hoog genoeg om comfort en welvaart te garanderen, maar niet zo hoog dat het leidt tot excessieve accumulatie van rijkdom. Door een dergelijke limiet in te stellen, wordt er gestreefd naar een meer gelijke verdeling van welvaart en macht in de samenleving.
Critici van het limitarisme wijzen erop dat het beperken van individuele rijkdom de incentives voor innovatie en ondernemerschap kan ondermijnen. Ze stellen dat mensen gestimuleerd moeten worden om te streven naar succes en welvaart, en dat het beperken van hun vermogen om rijkdom te vergaren dit tegenwerkt.
Desondanks blijven voorstanders van het limitarisme pleiten voor een maximaal bezit van X – of miljoen als een manier om een eerlijkere en rechtvaardigere samenleving te creëren. Door de concentratie van rijkdom te beperken, hopen zij een meer evenwichtige verdeling van welvaart en kansen te bevorderen.